Tested: Philips Disney Soft Pal

Als kind had ik een Twinkel Pinkel (children of the 90s, I guess you all know what I'm talkin' about) die me vergezelde in bed omdat ik soms een beetje bang was in het donker. Het ding zag er ongeveer uit als in deze leuke blogpost en het principe was simple comme bonjour: je moest het wezentje voor het slapengaan lang genoeg in het licht leggen, zodat het de hele nacht kon schijnen en stoute spoken en boze dromen kon verjagen uit je slaapkamer en je hoofd. Geniale uitvinding vond ik dat toen.

Toen ik Emils geboortelijst opstelde zette ik er dus meteen een Twinkel Pinkel anno 2013 op. Het werd een way-too-cute blauwe Barbapapa. Ik kocht hem vooral omdat ik Barbapapa enorm schattig vind (ik kon me trouwens nog net inhouden om geen snoepjesroze exemplaar te kopen) en ging ervan uit dat mijn zoon mijn mening wel zou delen. Dat bleek inderdaad zo te zijn. Het blauwe beestje staat elke nacht mooi te blinken op zoonlief z'n nachttafeltje. Hij is nooit echt bang geweest in het donker, maar ik merk toch een zekere gerustheid in zijn fonkelende oogjes wanneer ik het aansteek voor het slapengaan. Ik leg het lampje niet bij hem in bed, om de simpele reden dat hij er dan veel te veel mee zou liggen spelen en dat is niet echt de bedoeling van slapengaan, right? Er liggen trouwens al voldoende grappige bestialiteiten in zijn nest waarop hij eventuele resterende energie aan het einde van de dag nog kan botvieren.

Daar is onlangs nog een slaapkameraad bijgekomen. En wat voor eentje! Emil mocht voor Philips de Disney Soft Pal testen, de leuke Mike uit Monsters Inc. Mike is een zacht knuffelvriendje met een energiezuinig Led-lampje binnenin. Dit wordt niet warm, dus het is volstrekt veilig om mee te slapen. Het materiaal is ook volledig kiddie-proof voor het geval ze eraan lekken, erin bijten en weet ik veel wat ze er nog allemaal mee doen in hun slaap. Wanneer Mike voldoende opgeladen is aan het bijhorende docking station, verspreidt hij een zacht schijnsel. Het lampje wordt in- en uitgeschakeld bij elke beweging die het kind met de hand maakt. Het is dus ideaal voor kindjes die 's nachts in het donker wakker worden uit een droom, zodat ze niet bang zijn.

Het is een handig beestje, maar voor Emil is dit nog wat te vroeg, denk ik. Hij gaat nog niet bewust met het beestje schudden als hij licht wil, dat begrijpt hij nog niet. Het floept eerder toevallig aan als hij ertegen botst. Maar hij is wel al van bij de eerste ontmoeting beste vriendjes met zijn lichtgevend monstertje (hij begon direct te schateren toen ik het hem toonde) en hij slaapt er elke nacht mee in een innige omhelzing. Emil is sowieso een goeie slaper, dus veel verschil met vroeger merk ik niet. Maar hij is blij met zijn nieuwe bedgenootje en dat is toch ook heel leuk. Dat levert vredige taferelen op zoals dit:

Ik denk dus dat de Soft Pal (trouwens ook verkrijgbaar als Sully uit Monsters Inc) ideaal is bij iets oudere kindjes die moeilijk slapen in het donker, of die gewoon van leuke beestjes houden. Ik vond het enige nadeel van de Soft Pal dat hij heel traag laadt en/of snel leeg is. Het kan natuurlijk zijn dat het aan mij ligt, maar het lampje blijft na een "schudbeurt" niet lang branden, en veel langer dan één dag gaat de Soft Pal hier niet mee... Iemand ervaring daarmee?
Maar overall: zeker een leuke aanrader! Meer info vind je hier. Philips organiseert trouwens op zijn Facebookpagina een leuke #notsoscary tekenwedstrijd waar je allerlei mooie prijzen, waaronder een Softpal, kan winnen. Zeker eens een kijkje nemen dus!

Sweet dreams!
Love, Josie xo

Manic Monday Medicine #8

Ik hoorde vandaag een nummer op de radio waarvan ik stante pede enorm veel spijt kreeg dat het verdorie niét in mijn 90s Top 5 staat. Reden: het is gewoon een magistraal nummer, dat lyricwise behoort tot de beste nummers ever made. Om deze schandelijke vergetelheid te compenseren, gebruik ik het nummer wél als MMM om de komende werkweek mee af te trappen. Het is namelijk één en al wijsheid wat de klok slaat in dit nummer:

Ik vind dit een nummer dat iedere ouder verplicht zou moeten laten horen aan zijn/haar kind. Het is er gewoon boenk op. Of wat dacht je van deze onovertroffen levenslessen:

Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubblegum.

Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with yourself.

 

Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year olds I know still don’t.

Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room.

Understand that friends come and go,but for the precious few you should hold on.

Er is één advies dat ik niét opvolg (Do not read beauty magazines, they will only make you feel ugly) maar voor de rest luister ik supergraag naar dit nummer omdat het mij altijd heel veel moed en een goed gevoel geeft.

Ik hoop voor jullie hetzelfde... En als dat niet zo is, dan toch één wijze raad uit het lied die iedereen deze week beter opvolgt: Wear Sunscreen. Het wordt opnieuw een mooie zonnige week, dus we zullen wel wat zonnecrème van doen hebben. Ja, ook al zijn we aan het werk terwijl de helft van de wereld vakantie lijkt te hebben ;-)

Make it a good one sweeties!
Love, Josie xo

Mijn Vijf Van De Jaren '90

Deze week staat mijn favoriete radiostation Stubru volledig in het teken van "De Vijf Van De Jaren '90". Lees: vijf heerlijke dagen vol nostalgie naar - gotta admit - intussen reeds vrij lang vervlogen tijden. Ik moet toegeven dat ik het soms wel eens gehad heb wanneer op andere radiozenders de zoveelste nineties week afgetrapt wordt met als kers op de taart een bijhorende "top zoveel". Dezelfde reserves had ik toch wel een beetje over deze #vandejarennegentig op Stubru, maar vanaf maandagochtend in de auto op weg naar het werk was ik volledig mee, net zoals deze leuke blogster. Couldn't wish for a better start of the working week!

Geboren in het Jaar des Heren 1983, heb ik het grootste deel van mijn kindertijd en jeugd doorgebracht in da nineties. Ik was een van die vele meisjes die rondslenterden in een veel te spannende stretchbroek in twijfelachtige combo met een oversized T-shirt, liefst met gekke print of in één of ander fel kleurtje. Aan mijn voeten droeg ik superhippe doch comfortabele Kickers (Dr. Martens waren not my piece of cake), op een bepaald moment paradeerde ik met een megatrendy "Rachel" kapsel (dat ik uiteraard nieé deftig kon onderhouden, of wat had je gedacht?) over de speelplaats en in mijn mond droeg ik trots mijn "blokskes" om mijn scheve tandjes een beetje rechter te krijgen.* Ow yeah, ik ben een kind van de jaren '90 and I'm proud of it!
* Ik hoor het jullie al denken... Ik zou hier inderdaad een verduidelijkende foto kunnen plaatsen maar helaas doet de scanner het niet.

Luisteren naar de radio brengt deze week dan ook veel supersweet memories back to life. Ik ben een enorme muziekliefhebber; muziek is voor mij onlosmakelijk verbonden met belangrijke momenten in mijn leven. Voor de negentiger jaren betekenen dat vooral veel opborrelende anekdotes over memorabele belevenissen met mijn allerbeste schoolvriendinnen en dolle scoutsavonturen, want dat waren in die tijd mijn hoofdbezigheden. En ook soms een beetje LDVD, al stelde dat in die tijd nog niet veel meer voor dan een beetje kalverliefde en krokodillentranen. En oh ja, ook MTV mag ik niet vergeten. Uuuuuuuuren heb ik daarnaar gekeken. En maar stiekem dromen om er net zo te kunnen uitzien als lovely VJ Cat. Oh Cat, where art thou now?

Ik heb uiteraard Mijn Hoogstpersoonlijke Vijf Van De Jaren '90 ingezonden naar Stubru, in de vurige hoop ze  alle vijf te horen passeren morgen tijdens de finale Top 99. Zeker luisteren want het zal de moeite zijn, zeg ik u! In afwachting deel ik graag mijn 5 favorieten met jullie. Ik vond het een enorm moeilijke keuze, want er zijn massa's keigoeie nummers voortgebracht in de nineties. Maar ik heb toch een verdienstelijke poging ondernomen, I hereby proudly present:

1. Daft Punk - Da Funk (1995)
Toen al veranderde alles wat het geniale gehelmde Franse duo aanraakte in puur goud. En dat is vandaag de dag niet anders. Da Funk werd door de vernieuwende sound, het aanstekelijke ritme en de orginele clip een instant klassieker en een bom op élke dansvloer. Formidable!

2. Anouk - Nobody's Wife (1997)
Confession: ik had in die tijd een videocassette in de schuif onder de TV liggen waarop ik van MTV al mijn favoriete clips opnam. Uiteindelijk is die cassette volledig kapot gegaan omdat ik veel te veel had teruggespoeld naar één clipje. Dit met name:

Mijn stem, die was trouwens ook behoorlijk kapot van continu mee te brullen met dit zalige nummer. Allez, "was", ik doe dat vandaag de dag eigenlijk nog altijd hoor... Girl power pretty please! In dezelfde categorie "wijven met ballen" had ik trouwens ook Alanis Morrissette (Ironic), Meredith Brooks (Bitch) of Nathalie Imbruglia (Torn) tot opperchick kunnen kronen. Of The Spice Girls, waarom niet, want in het diepst van mijn gedachten durfde ik mezelf al eens Baby Spice wanen met een schattig roze kleedje en twee staartjes in mijn haar. En ik ben zeker dat ik niet de enige was! Of die blonde met haar krullen van Steps van het legendarische "5, 6, 7, 8" (da danske!). Maar genoeg bekentenissen afgelegd nu... Over naar nummer 3!

3. Hanson - Mmmbop (1997)
Nee jong, ik schaam mij daar niet voor. Echt niet. De gasten van Hanson, die konden mij gewoon keihard krijgen. Liefst Isaac, de middelste van de drie. Maar als die niet wou, dan was ik met de rest ook content hoor. Een nummer dat voor mij onlosmakelijk verbonden is met mijn CM-kamp naar Zwitserland in het gezelschap van mijn vriendinnetje dat nu het meetje is van mijn zoontje, waar is den tijd...

4. The Verve - Bittersweet Symphony (1997)
Violen heb ik altijd slaapverwekkend en saai gevonden. Nu nog trouwens. Behalve die van The Verve. Daar kon ik naar luisteren, luisteren en blijven luisteren. Tot ik erbij in slaap viel.

Van violen gesproken, ook "Suds & Soda" (1992) van dEUS is en blijft onverslijtbaar. In de auto na een lange werkdag of gewoon bij een dipje: keiluid S&S opzetten always does the trick for me! Ook al vind ik Tom Barman eerder van het kwallerige type, maar dit geheel terzijde.

5. The Prodigy - Firestarter (1996)
The Prodigy, met de crazy Keith Flint als meest kleurrijke en opvallende figuur, was een band die mij enorm fascineerde. Wat zij deden, dat had ik werkelijk nog nooit gehoord, gezien of meegemaakt. "Firestarter" is een groot monument in de muziekgeschiedenis, "Breathe" had een superwijs goor clipje (nogmaals: leve MTV!) en "Smack My Bitch Up" was héérlijk provocerend.

Net uit de boot gevallen: "Don't Speak" van No Doubt, "Glycerine" van Bush (Gavin Rossdale is tegenwoordig trouwens nog zoveel knapper dan toen!), "Bullet With Butterfly Wings" van Smashing Pumpkins, "Pure Shores" van All Saints (I loved die engelenstemmen in combinatie met de gedachte aan hunk Leo DiCaprio in "The Beach") en "Alane" van Wes, het oh zo aanstekelijke nummer over onze Jean-Marie Pfaff en Willy Sommers :-)

En ik ben zeker dat ik er nog zoveel vergeet! Wat waren jullie favorieten uit de jaren '90? Let me know!

Lots of love, Josie xo

Ready For Summer Met Eucerin

Wij gingen onlangs skiën, en iedereen weet dat je in de bergen, zelfs al schijnt er maar een klein zonnetje, je huid optimaal moet beschermen. De zon brandt er harder dan waar ook en ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik hou er niet zo van om thuis te komen met een verbrande panda face en een jeukende neus waar de vellen quasi vanaf vliegen. Flatterend is anders, toch?

 

Zeker voor onze allerkleinsten is sun protection een absolute must, want hun babyvelletjes zijn nog zo teer en kwetsbaar. Enerzijds hebben kindjes veel zon nodig voor de aanmaak van Vitamine D en voor de ontwikkeling van hun beendergestel, maar anderzijds kan Madame Soleil onherstelbare schade aanrichten en het risico op huidkanker op volwassen leeftijd enorm verhogen.

 

Enter optimale zonbescherming dus! En ik had geluk, ik hoefde niet naar de winkel te hollen om daar vervolgens een uur aan de rayon van de zonnecrèmes te staan koekeloeren en twijfelen wat ik nu weer eens zou kiezen... Want ik ontving daags voor ons vertrek naar de Alpen een superleuk pakketje van het merk Eucerin.

Ik was sowieso al fan van Eucerin. Hun huidverzorgingsproducten, verkrijgbaar bij de apotheek, kosten misschien dat tikkeltje meer dan wat je in de drogisterij kunt kopen, maar ze zijn het wel dubbel en dik waard. Ik vind het vooral een plus dat ze zeer neutraal zijn en lief voor gevoelige velletjes zoals het mijne. Zo hebben ze bijvoorbeeld geen uitgesproken parfum en ook al hou ik van lekkere geurtjes, bij crèmes vind ik dat altijd een goed teken naar huidvriendelijkheid toe.

 

De huidverzorgingsexpert heeft ook een mooie lijn zonnebeschermingsproducten. Recent kwam een groter formaat van de Kids SPF 50+ Sun Lotion op de markt. De flacon is nu ook verkrijgbaar in 400 ml, naast de reeds bestaande 150 ml (de succesformule blijft uiteraard onveranderd). Dat is handig, want kindjes hebben veel smeerbeurten nodig en dan is het goed om direct een grote flacon bij de hand te hebben, zeker tijdens een langere vakantie of gewoon tijdens een mooie warme zomer (fingers crossed dat we die binnenkort krijgen!). De hele zomer lang optimale zonbescherming voor een zacht prijsje, what's not to love about that?

Ik kon alvast de kids zonnecrème intensief testen tijdens onze skivakantie, want de zon scheen er elke dag. Uiteraard liep Emil niet in zijn blote billetjes en armpjes te jodelen in de Alpen (in zijn dromen waarschijnlijk wél), en dus bleven de smeerbeurten beperkt tot zijn snuitje en zijn hals. En ik moet zeggen: hij is met een mooi lichtgebruind kleurtje terug naar huis gekeerd! De sun lotion heeft een lichte textuur, smeert gemakkelijk, plakt niet en dringt snel in de huid. Bovendien is ze waterbestendig, ideaal voor zomerse waterpret!

 

 

Eucerin Kids SPF 50+ Sun Lotion is verkrijgbaar in de apotheek. Je betaalt 22,90 € voor 400 ml, en 18,50 € voor 150 ml. Ook verkrijgbaar in praktische Sun Spray, 20,50 € voor 200 ml.

Naast de kids zonnebeschermingsproducten heeft Eucerin nog een breed gamma aan andere zonnecrèmes, lotions en aftersun producten. Zo testte ik tijdens het skiverlof de Sun Fluid Matterend SPF 50+. Dit is een zonnecrème speciaal voor het gezicht, waar je huid niet van gaat glimmen. Eureka, want ik haat het om eruit te zien als een glibberige glitterbal bij warm weer! Uitermate geschikt voor de acnégevoelige huid, zonder parfum, waterbestendig: I like like like! Je betaalt 17,50 € voor 50 ml. Ook beschikbaar met SPF 30, de prijs daarvoor bedraagt 16,50 €.

Ik smeerde dit goedje elke dag na m'n dagcrème voor ik de piste op ging en ben met een vlekkeloos gezicht terug naar huis gekeerd. Om maar te zeggen: it works, definitely do try this at home peeps! :-)

Tot slot bevatte het Eucerin pakketje ook nog een flacon Sun Lotion SPF 30 voor de droge huid (verkoopprijs: 18,50 € voor 150 ml en 19,50 € voor SPF 50+). Deze lotion met extra lichte textuur zal ideaal zijn tijdens de zomer, om mijn hele lichaam goed te beschermen tegen de zon en toch een mooi zomers kleurtje te geven... Ik kan nauwelijks wachten om te beginnen smeren!

Je ziet het, lieve lezer, I'm totally ready for summer. Met dank aan Eucerin! Meer info over al hun producten vind je trouwens op hun website. Zeker eens een kijkje nemen!

Lot of love, Josie xo

Manic Monday Medicine #7

Het is lang geleden, hoogdringend tijd dus voor nog eens wat wijze woorden om morgen maandag en bij uitbreiding de hele werkweek te starten:

Ik heb hier niet veel aan toe te voegen... Of toch wel: durf af en toe eens iets te doen wat je anders niét zou doen, je zal misschien met je kop tegen de muur lopen of denken what the hell am I doing here, maar je zal er wel uit leren en wie weet er wel gelukkiger van worden. Jaja. The happiness guru has spoken again :-)

Op muzikaal gebied wil ik graag "Coming Home" van The Kaiser Chriefs suggereren. Een redelijke breuk met hun vroegere werk vind ik, maar wat een prachtig nummer! Instant crush vanaf de eerste luisterbeurt. En Ricky Wilson mag er ook best wezen - dit geheel terzijde hoor, maar kijk toch maar eens even...

Geniet nog van een gezellige zondagavond en dan... Happy Monday sweeties!
Lots of love, Josie

Raus Krauss, Enter Prada!

Een boek beginnen lezen en er in de loop van het verhaal de brui aan geven: ik doe dat niet vaak. Don't get me wrong, er noodgedwongen één opzij leggen omdat ik na ongeveer een halve pagina lezen mijn ogen niet meer kan openhouden van vermoeidheid, dat is doorgaans het laatste wat ik doe voor ik ga slapen. Story of my life. Stoppen omdat een verhaal me écht niet kan boeien moet ik echter ook heel soms doen, al is het dan wel met veel spijt in het hart.

Ik vind het enerzijds zo'n zonde omdat ik al mijn boeken koop (noem mij gerust een boekensnob, maar ik vind dat een goedgevuld boekenrek gewoon een enorm warm gevoel verspreidt) en ik ze dus het liefst allemaal van A tot Z uitlees om zoveel mogelijk waar voor mijn geld te hebben. Maar anderzijds vind ik het evenzeer zonde om mijn kostbare tijd te verspillen aan een boek dat ik niet graag lees. Het is dus een beetje als kiezen tussen de pest en de cholera. Of tussen Jimmy Choo en Christian Louboutin, om het wat meer blinbling uit te drukken.

Maar Oscar Wilde, de beruchte eloquente relnicht, heeft wel degelijk een punt. Als ik zelfs niet tot in de helft van een boek geraak, laat staan dat ik het dan ettelijke keren zou kunnen herlezen... Dus dan is het beter om het boek in kwestie gently but firmly langs de kant te leggen, right?

Zo komt het dus dat ik eerder deze week dit boek na 74 pagina's definitief doorverwezen heb naar een mooi plaatsje in het boekenrek:

Sorry, Nicole Krauss... Ik werd verre van stapelverliefd op jou en slaagde er zelfs niet in om jouw roman één keer te lezen. Ik kan dus enkel besluiten: raus, bitte...

Het bejubelde boek lag nochtans al meer dan een half jaar te wachten op het stapeltje van nog te lezen boeken, en ik keek er enorm naar uit om erin te beginnen lezen omdat ik er zoveel positieve reviews over gelezen had. Ik ben vol goede moed begonnen en heb het meermaals een nieuwe kans gegeven. Maar na een goeie 70 pagina's heb ik moeten toegeven dat er geen "klik" was tussen het verhaal en mij. En gaf ik er dus, met spijt in het hart, de brui aan.

Maar zoals gezegd verdient Nicole wél een mooi plekje in mijn boekenrek, want het is niet omdat het niet 100% mijn goesting is dat het daarom per definitie een slecht boek is. Ik ben tenslotte de boekennazi niet. Zijn er mensen die het boek uitgelezen hebben en die het wel keigoed vonden? Let me know en dan geef ik het misschien nog een allerlaatste nieuwe kans! In the meantime, zie haar eens staan schitteren tussen mijn favorieten A.F.Th., Koch en Terrin... Een veel betere plaats kan ik me alvast niet bedenken hoor!

Vreemd trouwens dat ik ook de werken van Krauss' echtgenoot, de alom bejubelde Jonathan Safran Foer, niet echt kan smaken. Zijn wereldberoemde "Extreem Luid En Ongelofelijk Dichtbij" heb ik uitgelezen maar ik heb er wel ongeveer een half jaar over gedaan om me erdoor te worstelen. Just not my cup of tea. Bij "Everything Is Illuminated" besloot ik nog eens de germaniste uit te hangen. Dat las ik dus in het Engels, met een definitieve stopzetting zo ergens voor de helft als gevolg. En vanuit mijn semi-vegetarische overtuiging waagde ik me ook aan "Dieren Eten", edoch veel overtuigder ben ik er helaas niet van geworden. Om maar te zeggen: de gustibus et coloribus blablabla... Ik twijfel er niet aan dat Krauss en Foer rasauteurs zijn, maar voor mij blijft hun rol beperkt tot het prijken in mijn boekenkast en mooi in het zicht staan als er bezoekers over de vloer komen zodat zij onder de indruk zijn van mijn open-de-aanhalingstekens belezenheid sluit-de-aanhalingstekens.

Het is in die optiek trouwens dat het onderste schapje van het rek, waar ik nu natuurlijk géén foto van ga plaatsen, gereserveerd is voor de "iets lichtere" literatuur. Fifty shades en consoorten komen er bij mij niet in, die trein heb ik totaal gemist en daar ben ik niet rouwig om. Maar ik heb wel tal van boeken van een vergelijkbaar niveau staan, waarbij de SM vervangen is door schoenen, shopverslaafde vrouwen en übersappige intriges. Het is uit dat bewuste "schaamschapje" dat ik nu trouwens een vervanger geselecteerd heb voor Krauss...

 

De cover zorgt alvast voor hoge verwachtingen hier... Needless to say, I'll keep you posted. Krauss raus, enter Prada!

Love, Josie xo

Skikiekjes

I'm back, sweeties!

Een korte blogpauze heeft mij deugd gedaan, al kriebelde mijn rechterpols na een skidagje toch wel vaak om vanalles neer te typen... Ik heb de schrijfdrang echter vakkundig genegeerd en vooral genoten van de prachtige bergen, verse sneeuw, endless blue skies, zonzonzon, lekkere Alpense kost, véél sfeer en gezelligheid en vooral ook time spent with all my loved ones. What more do you need?

Na onze terugkeer ben ik uiteraard eventjes zoet geweest met het uitpakken van alle bagage (met een éénjarige erbij evenaart een week vakantie een kleine volksverhuizing, toch zeker als de moeder van het kind in kwestie graag alles in vijfvoud meezeult) en deze week ben ik van start gegaan op m'n nieuwe job dus dat was ook weer wat wennen. Druk maar heel leuk!

Maar nu ben ik dus terug, met héél veel goesting en inspiratie voor truckloads of fresher than fresh blogposts! Eerst laat ik jullie graag nog even mee genieten van mijn allermooiste kiekjes van de afgelopen week. Geniet met mij mee en jullie zullen wel begrijpen dat mijn batterijen volledig zijn opgeladen!

 

 

 

 

 

 

De sneeuw hebben we nu wel gehad, laat de lente en vooral de zomer maar komen! :-)

Lots of love, Josie xo