Midzomerrun Brugge: de nabeschouwing

De zomer, ik ben er zo zot van. Om verschillende, vrij evidente redenen (zon! teensletsen! shortjes! bbq!), maar de lange dagen zijn er zeker één van. Want die bieden zoveel mogelijkheden. Meer tijd om te gaan lopen, bijvoorbeeld. In de herfst en winter vind ik het niet erg om te lopen in de schemerdonker. Voor de pikkedonker pas ik echter – ik ben niet bang, maar je moet het gevaar natuurlijk ook niet gaan opzoeken, zeker als vrouw… Dat maakt dat ik van oktober tot maart “alleen maar” kan gaan lopen tussen 7u en pakweg 20u. Op zich is dat tijd genoeg, ware het niet dat ik tussen 7u30 en 18u30 op het werk (of onderweg) ben, zoals de meeste mensen. Dan nog slaag ik erin om tijd te maken om te sporten. Maar in de zomer, wanneer de dagen zoveel langer zijn, is het gewoon veel makkelijker te plannen. Mijn vriend is wat later thuis van het werk terwijl ik eigenlijk nog een toertje wil gaan lopen? Geen enkel probleem, want ook na 20u kan ik nog perfect mijn loopschoenen aantrekken en een uurtje gaan rennen. En als het te heet is om te lopen, zoals vorige week, dan sta ik gewoon extra vroeg op om van 6 tot 7 te gaan lopen en intussen de wereld (en vooral alle koeien en boeren in onze buurt) te zien ontwaken. Ik denk dat ik het jullie niet moet vertellen, maar toch: I love love loooooove it!

Moeder ging weer ne keer gaan lopen...

Daarom heb ik niet getwijfeld om mij in te schrijven voor de Midzomerrun in Brugge, die woensdagavond plaats vond. Elke zichzelf respecterende stad organiseert tegenwoordig wel een zomers loopevent. Ik koos voor Brugge omdat dat nu eenmaal dicht bij de deur is en omdat ik na 8 jaar als inwoner van de stad er toch wel een zekere band mee heb. Zeker op het vlak van lopen, want het is in Brugge dat ik mijn “loopcarrière”, als je dat al zo kan noemen tenminste, begonnen ben. Eerst korte toertjes in het parkje vlak bij ons appartement, vervolgens langere toeren op de vestingen rond de stad, tot op het punt dat ik in 2013 klaar was voor mijn eerste halve marathon. Kortom, in Brugge liggen my very running roots. En dat is toch iets speciaals.

Ik liep vorig jaar al de Midzomerrun mee. Het was toen echt strontweer: massa’s regen, wind en ronduit koud. Geen ideale loopomstandigheden, maar toch vond ik het de max. Dit jaar waren de weergoden ons gunstiger gezind. Gelukkig was het niet meer zo heet als vorige week. Het had best een paar graadjes warmer gemogen en een beetje zon was ook fijn geweest, maar eigenlijk was het supergoed loopweer. Het had overdag geregend, en dat zorgde voor veel verse zuurstof in de lucht. Aan de start zagen we een gigantische donkere wolk dichterbij komen en wat we vreesden werd werkelijkheid: nog geen minuut na de start begon het te gieten en te drashen. Gelukkig duurde het maar een minuutje of twee. Ik was goed nat, maar dat zorgde voor wat verfrissing en ik had het gevoel dat het na de plensbui wat warmer werd.

Volledig uitgeregend na de Midzomerrun van vorig jaar... But so happy!

De 13 kilometer lange toer passeerde ei zo na aan mijn vroegere appartement. Het was superleuk om nog eens te lopen langs de straten en wegen waar ik al die jaren mijn loopschoenen op versleten heb, en waar ik een – al zeg ik het zelf – topconditie heb opgebouwd. Samen met een paar duizend andere enthousiaste sportievelingen liep ik van het wereldberoemde (ahum) Olympiastadium naar de mooie Brugse binnenstad. Het was intussen gestopt met regenen en we werden aangemoedigd door de Bruggelingen en door veel toeristen. Vooral de Chinezen vonden zo’n massa lopers blijkbaar zeer fascinerend en klikten erop los met hun camera. Enfin, dat is niet zo verwonderlijk als je weet dat ze zelfs de Brugse vuilbakken (I kid you not) het fotograferen waard vinden. In ieder geval, zo’n late night run door een stad – het maakt echt niet uit welke – kan ik aan iedereen aanraden. Je passeert door al die mooie straten en langs vele bezienswaardigheden waar je overdag over de koppen moet lopen, maar ’s avonds is het lekker rustig en sfeervol.

Echt lastig was het niet, maar dat is ook logisch als je weet dat ik 3 weken geleden een halve marathon gelopen heb, wat nog eens 8 kilometer erbij is. Toch merkte ik al vrij snel na de start dat het tempo van de lopers vrij hoog lag, in vergelijking met andere loopevents waaraan ik al heb deelgenomen. Blijkbaar veel goeie lopers, daar in Bruhhe! Het gevolg is dat ik zelf ook vrij snel gelopen heb, met een gemiddeld tempo van 5:26 minuten per kilometer, volgens mijn Garmin Forerunner. Dat is een strak tempo, want tijdens mijn halve marathon haalde ik “maar” 5:45 min/km.

Het ging dus vlot, behalve dat ik zo rond de 9^de kilometer plots pijn kreeg in mijn rechterknie. Ik verbeet de pijn en dat werkte, want op 10 kilometer voelde ik het niet meer. Gelukkig maar, want als fervent loopster is het mijn grootste nachtmerrie om geblesseerd te geraken (ik denk dat ik gek word dan!). Volledig pijnvrij besloot ik om tijdens de laatste 3 kilometer nog een tandje bij te steken. En zo finishte ik, na een eindsprint over het heilige gras van de voetbalclub waarvoor ik niét supporter (ik ben van Gent afkomstig dus ja…) maar die ik toch een warm hart toedraag omdat mijn wederhelft er zo’n hevige fan van is (lees: om de goede vrede thuis wat te bewaren), na 1u13. Een puike prestatie, al zeg ik het zelf.

Met een tevreden gemoed zal ik het de komende weken een beetje rustiger aan doen met het lopen. Enerzijds omdat ik volgend weekend op vakantie vertrek. Ik ga daar wel blijven lopen, maar het zullen korte, veeleer ontspannende toertjes zijn. Geen lange afstanden – dat zou ik ook niet kunnen want we zitten op meer dan 1000 meter hoogte dus daar zijn inspanningen sowieso al extra lastig (een soort “hoogtestage” eigenlijk). Op reis blijf ik sowieso in beweging, want ik lig niet graag op mijn gat. We zitten in de bergen dus we gaan sowieso veel wandelen, en zwemmen staat ook op het programma want mijn mannen zijn waterratten. Zwemmen is trouwens iets wat ik weer wat vaker wil gaan doen, omdat het een goede afwisseling is met lopen. Ik doe dat supergraag, maar veel te weinig! In Brugge is er sinds kort een nieuw zwembad met zeer ruime openingsuren. Ik ga er dus eens werk van maken!

Een andere, misschien wel belangrijkere reden om het de komende weken wat rustiger aan te doen is het feit dat ik toch wel merk dat ik wat moe ben – al geef ik dat zelf niet graag toe. Het is een druk loopvoorjaar geweest; ik heb deelgenomen aan veel running events. De Ekiden in Gent, de Spartacus Run, Dwars door Brugge, Kortrijk Loopt, de Ladies Fun Sports Run, mijn halve marathon als kers op de taart en dan nog deze midzomerrun. Ik ben heel blij dat ik zoveel gedaan heb, en vooral ook trots op mezelf. Maar zoiets vergt natuurlijk wel voldoende training en voorbereiding, en dat voel ik. Zeker omdat ik in maart ook veranderd ben van job (superleuk maar wel aanpassen en dat vergt energie) en ik ook freelance veel opdrachten gedaan heb (ik kan alleen maar dankbaar zijn dat mijn bijberoep zo goed “draait”). Het is nu dus tijd voor een heel klein beetje gas terug… Vakantie, ik ben klaar voor u! :-)

Hey halloooooookes vakantie!!

Ik schrijf zeer bewust “een heel klein beetje”, want vanaf half augustus is het weer alle hens aan dek. Vanaf dan focus ik volop op mijn volgende doel: de Brussels Half Marathon in oktober. Toch wel een klepper van formaat, want wie Brussel een beetje kent weet dat de stad en de groene rand allesbehalve vlak zijn. Een uitdaging die ik supergraag aanga! Want, laat ons eerlijk zijn, altijd in je comfort zone blijven is ook maar saai hé?

Hebben jullie nog sportieve uitdagingen in het verschiet, of andere, dat mag ook hoor :-)

Love, Josie xo

My Kind Of Yummie

Vorige week was het weer zover: er stond ’s avonds spaghetti op het menu en ik heb mij daar van ’s morgens al zitten op verlekkeren. Ik heb dat altijd: als ik spaghetti ga eten, dan kan ik daar al van ’s morgens, of soms zelfs al dagen van tevoren, naar uitkijken. Wreed hé. Maar dat is nu eenmaal hetgeen wat ik het liefst eet, en ik kan het ook heel goed maken. Met veel groentjes en kruiden en zo. Het is daarmee ook een van de zeer weinige dingen die ik goed kan maken hoor :-)

Tijd voor een top-10 van my kind of yummie!

Spaghetti dus. Ik ben flexitariër, wat betekent dat ik geen rood vlees eet. Ik eet hoofdzakelijk vegetarisch (met vleesvervangers als tofu, tempeh, quorn, seitan en veel noten & zaden) afgewisseld met kip en vis. Biefstuk, kotelet en consoorten krijg ik écht niet door mijn strot. Maar mijn spaghetti is wél altijd bereid met runds-varkensgehakt, omdat ik vind dat dat zo hoort. Ik weet het, dat is niet echt logisch, maar ik vind ook niet dat ik altijd normaal moet zijn :-) Ondanks het feit dat ik het supergraag eet, eet ik niet zo vaak spaghetti. Daarom is het altijd groot feest als het eens op het menu staat, en dan geniet ik er ook dubbel zo hard van. Met véééééél kaas, uiteraard!

Lasagna. Omdat dat eigenlijk ook een beetje spaghetti is, maar dan in een andere vorm. Lasagna kan ik niet goed zelf maken, maar mijn mama en vriend wel. Zij kunnen het zo lekker maken dat ik niet eens moeite doe om het zelf te leren :-) Ook dit eet ik niet zo vaak. Prefab lasagna krijg ik echt niet binnen, dat smaakt in de verste verten niet naar zelfgemaakte.

Pizza. Als ik bij de Italiaan ga eten, dan neem ik in 95% van de gevallen pizza. En in 97% van de gevallen is het pizza marinara, met zeevruchten en véél look :-) Ook hier geldt: geen prefab stuff, en ik eet niet zo vaak pizza omdat ik het niet zo vlot verteer. Maar toch, dat houdt mij niet tegen om intens te genieten van een kraakverse pizza al forno. Die buikpijntjes achteraf neem ik er dan wel bij, die passeren ook wel weer…

Mijn eigen veggie creaties. Wanneer ik alleen thuis ben en enkel voor mezelf moet koken, heb ik de gewoonte om alles in 1 pan te smijten. Bijvoorbeeld wat blokjes tofu, een mix van groentjes erbij (eender wat ik liggen heb in de koelkast kan daarvoor dienen) en een beetje quinoa. Dit aanbakken in wat olie (ik gebruik kokosolie) en goed kruiden en what you get is een overheerlijk “stoofpotje”. Dat neemt amper een kwartiertje tijd in beslag. Lekker hoeft dus echt niet moeilijk te zijn!

Chiapudding is al een tijdje mijn dagelijks ontbijt. Ik ben er zot van! Het is zeer eenvoudig: de avond voordien doe ik wat amandelmelk (of sojamelk, rijstmelk of andere plantaardige melkdrank) in een afsluitbaar potje, ik doe er chiazaadjes bij en eventueel wat vanille, kaneel of agavesiroop for a sweet touch, en daarna laat ik het de hele nacht opstijven in de koelkast. De zaadjes nemen vocht op, en het resultaat is ’s morgens een lekker smeuïge pudding, die ik kan meenemen in de auto naar het werk. Supergezond, fris en enorm lekker. Bovendien vult het heel goed, een uitstekende energieleverancier. Een boterham met choco of een kom ontbijtgranen is er echt niks tegen! Veel mensen denken nu wellicht: staat dát nu waarlijk in haar top-10? Wel, het feit dat ik ’s avonds als ik in bed kruip al uitkijk naar mijn ontbijt de dag nadien, wil volgens mij wel zeggen dat chiapudding hier een mooi plaatsje verdient. Online vind je heel veel recepten, ik gebruik dat van Deliciously Ella als basis. Zeker eens proberen, I’m totally hooked on chia!

Gerookte zalm is nog zoiets waar ik een enorme zwak voor heb. Ik kan dat elke dag eten (maar ik doe het niet want trop is te veel) in een slaatje, op wat brood, of gewoon “op zijn eigen” :-) Het zit boordevol goede vetten en ijzer, en dat heb ik wel nodig aangezien ik geen vlees eet. Toen ik zwanger was, schrapte ik het van mijn menu om toxoplasmose te vermijden. De dag na mijn bevalling bracht mijn schoonmama een pak gerookte zalm mee (uit den Aldi, dat is gewoon de beste!) ter vervanging van de smeerkaas in het ziekenhuis. Ik denk dat ik die zalm nét niet met verpakking en al naar binnen gespeeld heb :-)

Flan brésiliennetaart. Toen ik vroeger verjaarde en mijn mama vroeg welke taart ik wilde, dan was er maar één antwoord mogelijk: flan brésilienne, met van die lekkere toefkes slagroom on top. Zo lekker!

Cheesecake. Als je mij nu zou vragen welke taart ik wil voor mijn verjaardag (op 10 augustus by the way, niet lang meer!), dan zal ik wellicht cheesecake antwoorden. Ik at het lekkerste stuk ooit in Las Vegas, in de Cheesecake Café in de shopping mall van Caesar’s Palace (ik herinner het mij nog haarscherp!). Zo lekker (én vettig) als in the USA maken ze dat hier helaas niet, maar die van Julie’s House kan mij ook zeker bekoren hoor.

Ananas. Naast die zoete taartjes ben ik ook verzot op heerlijk zoete ananas. Verse, welteverstaan, geen bucht uit blik. Ik koop vrijwel elke week een ananas die ik dan in stukjes snijd om er de hele week van te kunnen genieten.

Noten. Als semi-veggie moet ik zorgen dat ik voldoende vleesvervangers eet. Noten zijn een zeer goede aanvulling. Ik eet ze echter niet uitsluitend uit noodzaak, ik vind ze gewoon ook superlekker. Ik geniet eigenlijk veel meer dan een handvol noten dan van een of andere obscure candybar. Mijn favorieten zijn macadamianoten, pecannoten en cashewnoten. Noten zijn niet goedkoop, maar je eet er slechts kleine porties van, dus dan valt de prijs verhoudingsgewijs wel mee. En ze zijn zo goed voor je gezondheid, dus dat is het wel waard! Ik heb altijd en overal een klein potje noten met mij mee, en ook een stuk fruit. Ideaal voor als er een hongertje opkomt, op het werk of in de auto.

Wat zijn jullie favoriete gerechten?

Love, Josie xo

My Week In Pictures

Een beeld zegt zoveel meer dan woorden. Maar met wat woorden erbij, zegt het nóg zoveel meer… Daarom maakte ik speciaal voor jullie een update van mijn voorbije week. Dat was blijkbaar de warmste week van het jaar, met de heetste dagen sinds het begin van de metingen. Dat ik dat nog mag meemaken zeg! :-)

Vorige week zondag ging ik een dagje naar de Zoo van Antwerpen met Emil en mijn zus Katrien, zijn lieve “tante Katje” ofte “tatte katte”. We spoorden naar daar – een vrij lange reis vanuit Torhout, met 3 keer overstappen, maar wel een heel avontuur voor een 2-jarige. En je kan maar zo gemakkelijk zijn: als je uit de trein stapt is het één minuutje wandelen en je bent in de zoo. Niks van file- en parkeerstress dus. Het was een leuke dag en Emil keek zijn ogen uit naar alle dieren. Mijn verbazing was wel groot toen bleek dat hij schrik had van de apen (“Miel nie aapie kijke!” *jank jank jank*), omdat hij normaal altijd een grote mond heeft en van weinig bang is. Maar achteraf bekeken denk ik dat het was omdat ik hem aan de entrée gezegd had dat de apen zijn tutje zouden afpakken als hij het niet aan mij gaf. Niet zo slim van mij ;-) In het aquarium was het lekker fris en maakte ik deze mooie foto.

De treinrit naar huis was een beetje vermoeiend. Logisch ook, want Emil was al wakker van 7u en hij was heel moe na zo’n drukke dag. Zelf was ik ook vrij moe, al zal ik dat niet snel toegeven. Daarbij kwam nog dat ik Emil zijn tutje verloren was – niet gestolen door de gorilla, maar vermoedelijk ergens verloren in de vlindertuin, net voor we naar huis gingen. Ik was even in paniek omdat het tutje hem veel troost biedt wanneer hij moe is. Ik zag al taferelen voor me van een non-stop wenend kind van Antwerpen all the way tot Torhout. Maar niks van dat: ik legde hem uit dat ik het kwijtgespeeld was (foei mama) en dat we naar huis gingen alwaar een ander tutje op hem lag te wachten. Hij had nog zijn 2 konijntjes bij zich, dus hij kon zich verzoenen en we sloten een deal dat hij flink zou zijn tot thuis :-) En zo geschiedde, al was hij wel wat “hyper” – zoals altijd wanneer hij heel moe is, hij begint dat dan te compenseren met veel lawaai en show. In de trein was er alleszins voldoende entertainment. Hij kon zichzelf ook uitgebreid bewonderen in het raampje en dat vond hij superleuk.

Door de hitte vorige week paste ik mijn loopschema wat aan. Normaal ga ik ’s avonds na het werk, maar het was gewoon te warm en niet echt gezond om zware inspanningen te doen. Daarom ging ik ’s morgens sporten. Ik stond om 6u op – geen marteling voor mij want ik sta graag vroeg op. Het was ideaal qua temperatuur dan, en ik genoot van mijn ochtendloopje. Het is even doorbijten, zo op de nuchtere maag (naar ’t schijnt is dat wel het efficiëntst om vetten te verbranden, hoewel ik dat niet nodig heb). Maar na mijn douche voelde ik me superfit de rest van de dag! Ik liep een kortere afstand dan gewoonlijk, omdat ik ’s morgens natuurlijk wat minder tijd heb dan ’s avonds. Ik moet namelijk op tijd op mijn werk zien te geraken ;-)

Donderdag ging ik werken in mijn slippers. Ik heb er lang over getwijfeld, maar ik had de voorgaande dagen zo zitten zweten in mijn strappy sandals, dat ik toch besloot om het gewoon te doen. Ik had een heel mooi kleedje aan en de combinatie met mijn dearly beloved Havaianas was best wel OK. Ik had geen klantenmeetings die dag, dus het kon wel. Het is zeker niet iets waar ik een gewoonte van ga maken, maar ik ben wel blij dat zoiets kan bij mij op het werk, en dat ik er geen afkeurende blikken voor krijg van mijn bazen.

Warm weer, dat betekent ook weinig zin in warm eten, en al zeker niet om lang in de keuken te staan. Ik at dus massa’s slaatjes en fruit vorige week, en ook deze lekkere pastasalade die ik maakte voor mijn vriend (rechts, met vleesjes en mayo) en voor mezelf (links, met vis en een beetje meer groentjes). ’t Zal wel zijn dat het gesmaakt heeft!

Toen Emil vrijdag bij mijn mama was, whatsappte ze mij deze foto van hem samen met mijn stiefpapa, zijn pepe. Ze zien elkaar zo graag, die twee. Als ik nog niet aan het smelten was vrijdag, dan was ik na die whatsapp-foto wel volledig gesmolten door zoveel liefde en schattigheid :-)

Zaterdag startte de Tour de France. Ik zit met een enorme wielerliefhebber in huis, en zelf hou ik ook van de koers en zeker van Le Tour. Emil kijkt ook graag naar al die fietsen, bij voorkeur samen met zijn pa :-) Het was opnieuw een drukkend warme dag en buiten zitten was in de namiddag niet echt aan te raden. Binnen in huis was het relatief fris dankzij onze zonwering. De mannen des huizes konden dus rustig genieten van de eerste tijdrit. Binnenkort gaan we op vakantie naar de Franse Alpen, net in de periode dat de TDF daar een aantal keer passeert. Dat worden dus hoogdagen!

Zondag gingen we aperitieven bij Achilles, de beste maat van Emil uit de crèche. In september gaat Emil naar school en zal hij Achilles dus niet meer elke dag zien. Maar ik ga er zeker voor zorgen dat ze elkaar blijven zien door af en toe eens een playdate te organiseren in het weekend. Het zijn echt 2 handen op 1 buik. Wat de één doet, doet de ander na. Het zijn 2 echte mannekes (lees: veel gebulder en geroep) maar ze zijn ook superlief voor elkaar. Echt schattig om te zien.

Na het aperitief gingen we eten bij mijn schoonouders voor de verjaardag van mijn schoonmama. Ik lag er vrij laat in zaterdag, en was zondag vroeg wakker omdat het in huis nog altijd zeer warm was om te slapen. In de namiddag kreeg ik een ferm klopke toen ik in de zetel naar de koers zat te kijken. Emil was duidelijk niet moe, aan zijn kermistoot te zien :-)

Ten slotte nog een foto die ik eigenlijk per toeval maakte zaterdag. Emil zijn oma was jarig en ik wilde een foto whatsappen van hem die een zoentje geeft. Maar hij wilde niet echt meewerken en begon te rollen op de grond… Het is meestal op die onverwachte momenten dat de mooiste foto’s komen. Deze is sindsdien de achtergrondfoto op mijn smartphone:

Het was dus weer een mooie week. Ondertussen is de nieuwe week al bijna halfweg, en ben ik volop aan het aftellen naar de vakantie. Nog een goeie week werken en dan is het tijd voor congé!

Love, Josie xo

Handbag Summer Essentials

We hebben er lang op moeten wachten, maar het is nu echt wel zomer. Zalig! Ik heb mijn zomerse outfits nu definitief vooraan in de kleerkast gelegd, en de dikke truien en warme broeken zijn verbannen naar andere oorden. Ook mijn handtas heb ik summerproof gemaakt. Hier is mijn top-10 van items die toch wel onmisbaar zijn in mijn tas wanneer het warm en zonnig is:

1. Zonnecrème: ik hou van de zon, maar niet van haar schadelijke UV-stralen. Daarom heb ik altijd een pocket-flacon zonnecrème bij me. Ook voor mijn 2-jarige zoon komt dit van pas. Het is dan wel geen speciale "kids" zonnecrème, maar de SPF-factor is zeker hoog genoeg. En alles beter dan niét te smeren!

2. Deodorant: warm weer equals zweet equals eventuele onaangename geurtjes. Hier moet ik geen tekeningetje bij maken... Een pocket deo in je tas komt in de zomer altijd goed van pas!

3. Haarrekkertjes: ik ga 's morgens het huis meestal uit met los haar, omdat het nog niet volledig droog is na mijn douche. Op warme dagen draag ik het graag in een casual hoge staart of dot, en dus zorg ik dat ik altijd rekkertjes bij me heb. Een aantal bobby pins kunnen ook goed van pas komen om je haar nonchalant op te steken.

4. Flesje water: ik ben sowieso een enorme waterdrinker, en op warme dagen nog meer dan anders. Ik ga het huis niet uit zonder een klein flesje water. Je zal maar in de file terechtkomen bij 30 graden zonder iets om te drinken... Ik hou het meestal bij een plastic flesje uit de supermarkt, maar er bestaan ook veel mooie herbruikbare flesjes, in alle maten en kleuren (ik heb er bijvoorbeeld eentje van Tupperware). Je kan je dus volledig laten gaan, als je dat wil :-)

5. Zonnebril: die gebruik ik ook als de zon niét schijnt hoor :-) Ik heb 2 exemplaren: een duurdere van Oakley, die ik 6 jaar geleden kocht in Los Angeles - een supergoeie bril die mijn ogen heel goed beschermt. Daarnast heb ik ook een goedkoper exemplaar van 10 euro. Het is een megatrendy bril en ik draag hem supergraag, maar als de zon echt fel is dan heb ik er niet veel aan. Meer een fashionista-zonnebril dus, maar dat moet je ookin huis hebben hé :-)

6. Lippenbalsem met SPF: dit heb ik altijd op zak hoor, maar veel mensen vergeten dat door de zon ook je lippen kunnen uitdrogen. "Balsemen" is dus de boodschap op mooie zomerdagen! Ik ben fan van de lipsticks van Nivea.

7. Parfum: denk nu niet dat ik een full size parfumfles meesleur, zeker niet. Maar ik bewaar alle staaltjes die ik krijg en zorg dat er altijd een paar in mijn handtas zitten. Als ik een meeting heb op het werk, of ik ga na het werk naar een etentje met vriendinnen, dan kan ik snel even sprayen. Ik voel me altijd comfortabeler met een fris geurtje op :-)

8. Flip flops: OK, hiervoor moet je wel een vrij grote handtas hebben. Maar ik neem vaak mijn flipflops mee voor als het écht te warm wordt en mijn voeten oververhit raken in mijn high heels. Ik kan het heel lang uithouden op hoge hakken, maar ik ben toch o zo verslingerd aan mijn Havaianas in de zomer!

9. Vochtige doekjes: als deo of parfum niet kunnen baten, dan komen vochtige doekjes to the rescue! Je kan er geurtjes mee wegnemen, en bovendien zijn ze verfrissend. Ideaal op een festival, bijvoorbeeld! Al komen ze ook goed van pas als je een ijsje eet dat nogal snel smelt door de hoge temperaturen, met alle gevolgen van dien ;-)

10. Last but not least: een mooie tas natuurlijk! Want je wil al die stuff toch in een mooiesjakosj opbergen? Ik snuisterde eens door de webshop van So Baggy en ik vind deze David Jones maxi tas een hele leuke. Echt volledig zomerproof als je 't mij vraagt!

Ook van de "Neuters Gonna Neut" tote bag van Eva Mouton (love her!) ben ik he-le-maal weg!

Voor moest je het nog niet weten, het zijn solden, dus de ideale moment om je slag te slaan!

Wat hebben jullie altijd op zak tijdens de zomer? Let me know! 

Have a wonderful summer!

Lots of love, Josie xo

Deze blog verscheen op de webshop van So Baggy, www.sobaggy.be

Summer Tunes

De vakantie is in zicht! Ik werk nog tot en met 16 juli. Daarna ben ik in verlof tot 10 augustus – mijn 32^ste verjaardag wordt dus mijn eerste werkdag na mijn zomervakantie. Erg vind ik dat niet, want ik zal tegen dan 3 weken kunnen genieten hebben van congé, en ik zal mijn verjaardag dan wel al vervroegd gevierd hebben. Op reis bijvoorbeeld, want ik trek er met mijn 2 mannen 10 dagen op uit naar onze favoriete vakantiestek in de Alpen. We verblijven een week in een appartementje, en daarna breien we er nog enkele dagen in de tent aan. Een actieve vakantie in een prachtige streek: ik kijk er erg naar uit! Vorige zomer gingen we ook naar daar, en het was een superleuke vakantie...

We gaan met de auto, en de rit naar het zuiden vind ik ook altijd heel plezant – al is het soms een beetje vermoeiend met een actieve peuter op de achterbank die graag spelletjes speelt en zotte streken uithaalt, maar liever dat dan dat hij de hele tijd zit te bleiten en janken. Voor onderweg maak ik altijd een leuke compilatie van summer tunes, een mix van recente en wat oudere nummers. Ik doe dat al sinds de eerste reis die Pieterjan en ik samen maakten en op die manier heb ik aan heel veel nummers zalige reisherinneringen.

Ik ben momenteel volop aan het denken welke liedjes er op de playlist mogen richting Vaujany binnenkort. Ik ben er nog niet uit, maar ik geef jullie wel graag al een lijstje mee van mijn 20 favoriete summer tunes, die allemaal wel al eens in de compilatie gestaan hebben:

1. Alex Adair – Make me feel better (Klingande remix)

2. Rudimental – Feel the love

3. Major Lazer – Watch out for this (Bumaye)

4. Phoenix – 1901

5. The Killers – Change your mind

6. Orbital – Illuminate

7. Baz Luhrman - Sunscreen

8. Two Door Cinema Club – Something good can work

9. Foster The People – Pumped up kicks

10. Arsenal – Estupendo

11. Daft Punk – Get lucky

12. Sly & the family stone – Everyday people

13. The 1975 – Chocolate

14. Crystal Fighters – You & i

15. MGMT – Electric feel

16. Leopold 3 – Zomernacht (of dachten jullie nu écht dat er geen enkel Vlaams nummer zou bij zitten?)

17. The Magician ft. Years & Years– Sunlight

18. War on drugs – Red eyes

19. Röyksopp – Happy up here

20. Martin Solveig – The night out

Met wat leuke muziek is het in de auto nooit saai. Al zijn er ook wel momenten waarop we het wat rustiger aan doen, tot groot jolijt van de chauffeur omdat die dan wat kan genieten van de stilte in de auto  :-)

Ik voorspel ook dat het album van de zomer Royal Blood zal worden. Pieterjan zag hen op Werchter en was laaiend enthousiast. We gaan dus zeker het album in huis halen, want ik was sowieso al fan van hun muziek. Lekker hard, lekker vettig –zoals echte rock ’n roll moet zijn! Vorig jaar op vakantie draaiden we de cd’s van the Sore Losers grijs in ons appartement (Emil is daardoor grote fan geworden, echt de max). Ik denk dat dit jaar hetzelfde zal gebeuren met Royal Blood… Laat maar komen!

Wat zijn jullie lievelingsnummer voor de zomer? Nog tips voor mij?

Maak er alleszins een mooie leuke zomer van!

Love, Josie xo. 

Getest // Gliss Kur Oil Nutritive

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar ik ben heel gevoelig voor gespleten haarpunten en klitten in mijn haar. Gek word ik ervan als mijn haar niet valt zoals het zou moeten vallen en er messy uitziet. Gelukkig heb ik gemakkelijk haar dat eenvoudig in model valt zonder dat ik er veel moeite voor moet doen. Gewoon wassen en een beetje losdrogen en klaar is kees.

Eigenlijk moet ik wat vaker naar de kapper gaan om mijn haar tot in de puntjes (letterlijk én figuurlijk) te verzorgen. Ik denk dat altijd maar ik geraak er nooit… Maar het goede nieuws is dat een goede verzorging met de juiste producten ook wonderen doet! Zoals jullie wel weten, ben ik grote fan van alle shampoos, conditioners, haarmaskers en –oliën die mijn kapsel doen glanzen en shinen. Ik was dan ook blij verrast toen ik 2 weken geleden een pakketje van Gliss Kur in mijn brievenbus vond. De specialist op het gebied van hair repair heeft een volledig gamma tegen gespleten haarpunten en voor glanzend sensueel haar gelanceerd: Gliss Kur Oil Nutritive.

Het Oil Nutritive-gamma van Gliss Kur bestaat uit een shampoo, een conditioner, een anti-klitspray en een haarolie. Het is bijzonder geschikt voor ladies met lang haar (check), want zij hebben het meest last van gespleten haarpunten en kopen in het haar. De niet-vette formule met 8 oliën voedt niet alleen het haar, maar herstelt ook de beschadigde haarstructuur. Dankzij de vloeibare keratine in de formule wordt het haar van binnenuit opnieuw opgebouwd; de beschadigde zones worden diep in het haar en aan de oppervlakte hersteld voor een vernieuwde haarkwaliteit. Het gevolg: het haar is opnieuw soepel en glanzend én er zijn tot 90% minder gespleten haarpunten.

Naast de shampoo en conditioner bevat het Gliss Kur Oil Nutritive gamma ook nog een anti-klitspray en een vederlichte olie. De anti-klitspray zorgt na het wassen voor een directe doorkambaarheid zonder knopen en kan ook op droog haar gebruikt worden. Zeer innovatief is de Dream Hair Vederlichte Olie: de formule werd speciaal ontworpen om het haar niet te verzwaren en toch diepgaande voeding te geven.

Wanneer ik nieuwe haarproducten uittest, ben ik toch altijd een beetje benieuwd/sceptisch of ze mijn haar niet zwaar en vettig gaan maken. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat deze Gliss Kur producten echt doen wat ze beloven: mijn haar een mooie gezonde glans geven zonder het te verzwaren. De shampoo en conditioner gebruik ik dagelijks. De olie en spray gebruik ik een 2-tal keer per week, want overdaad schaadt. Vooral de spray vind ik top, omdat mijn haar geregeld eens knoopt, bijvoorbeeld na het lopen omdat mijn staartje de hele tijd in de wind heeft gebengeld J Ik vind het super dat ik dan geen kwartier meer moet staan kammen en mezelf intussen pijnig. Het gamma ruikt ook gewoon heel lekker: een sensuele, luxueuze geur. En de verpakkingen zien er ook wel heel fancy uit, vind ik. Het oog wil ook wat, nietwaar?

Gliss Kur Oil Nutritive is verkrijgbaar in de supermarkt en de drogisterij. De prijzen zijn zeer democratisch. Als mijn testpakket opgebruikt is, blijf ik zeker verder mijn haar ermee verzorgen!

Hebben jullie deze producten al gebruikt? Wat zijn jullie favoriete bondgenoten van stralend en glanzend haar?

Love, Josie xo

Beelden: Pinterest en eigen foto

Halvemarathongevoelens

Het is intussen meer dan een week geleden dat ik mijn halve marathon liep tijdens de Nacht Van West-Vlaanderen in Torhout. Het is niet dat ik zo zwaar moest bekomen, zeker niet. De afgelopen week is gewoon zeer druk geweest, waardoor ik er nu pas toe kom om mijn verslag te bloggen. Als ik erop terugblik, zijn er een aantal gevoelens die overheersen...

TELEURSTELLING

“Godverdomme, 2u01, en ik wilde zo graag onder die 2 blijven hé, f*ck f*ck f*****ck” was zowat het eerste wat ik dacht nadat ik de eindmeet had bereikt, na 21,16 km lopen in twee uur en één minuten. Tegen Pieterjan, die mij superlief stond op te wachten aan de finish, begon ik direct te zagen en te janken en ik kon mijn teleurstelling écht niet verbergen. Ik had de hele tijd zo comfortabel kunnen lopen zonder zwaar af te zien en ik had dus echt niet gedacht dat ik de 2 uur zou overschrijden. Zo voelde het alleszins niet terwijl ik bezig was.

Daar komt al één les die ik uit mijn half marathon experience kan trekken: ik ben competitiever dan ik dacht. Mijn hoofddoel dit jaar was de halve marathon van Torhout uitlopen zonder te moeten stoppen van vermoeidheid en buiten-adem-zijn-wegens-ijzertekort. Dat was namelijk het niet zo leuke scenario van vorig jaar, en ik wilde het dit jaar logischerwijze graag anders. Lees: vlot lopen, met veel plezier, zonder het gevoel te hebben “damn ik kan niet meer”. Om deze reden focuste ik voornamelijk op mijn hartslag, omdat die aangeeft of ik al dan niet “te diep” aan het gaan ben. Ik heb sowieso een zeer lage hartslag (een sporthart, noemen cardiologen dat) en ik weet dat ik in het rood ga vanaf 170. Normaal is je maximale hartslag 220 – je leeftijd, maar moest ik lopen met een hartslag van 189 dan mag je me bijeen rapen. Ik geraak gewoon ook niet hoger dan 175, en dat zou in mijn geval zeer ongezond en ronduit gevaarlijk zijn.

Anyway, op mijn Garmin Forerunner loophorloge had ik de display ingesteld op hartslag + gemiddelde snelheid. Mijn tijd zag ik dus niet, tenzij ik aan de knopjes van het horloge zou prutsen maar dat leidt mij af van het lopen dus dat deed ik niet. Na 10K lopen zat ik aan een gemiddelde van 5min45sec per kilometer, wat een mooie gemiddelde snelheid is, al zeg ik het zelf. Mijn hartslag schommelde rond de 160. Ik dacht dat ik hiermee wel onder de 2 uur zou kunnen blijven, maar ik ben blijkbaar geen rekenwonder want dat klopt dus echt langs geen kanten. Ik had naar een gemiddelde van 5:40 moeten streven om de tijd te lopen die ik echt wilde. Het feit dat ik een beetje trager liep, hielp mij om het lang vol te houden en te lopen zonder af te zien, behalve in de laatste 3 kilometers (zie verder). Dat was mijn doel, dus je zou kunnen zeggen: awel dan, doel toch bereikt? Nah, toch niet, want ook al zeg ik van mezelf dat ik geen competitiebeest ben, ik had toch overal rondgebazuind dat ik het in minder dan 2 uur wou doen - omdat iedereen dat nu eenmaal vráágt, en daar antwoord ik dan altijd vrij ambitieus op omdat ik de lat graag hoog leg voor mezelf. Ik wilde dus wel sneller lopen, maar ik kon het niet. Hence the disappointment.

TROTS

“Ik kon het niet sneller, maar ik heb het toch maar mooi gedaan.” Na een dik half uur zagen en bokken aan de finish en een uur weken (en nog veel meer bokken) in bad thuis, was dit hetgeen ik dacht. Ik heb 20 K gelopen in een mooie tijd (er kwamen er nog héél veel toe na mij) en dat is terecht iets om trots op te zijn. Zeker als je weet dat er heel veel mensen zijn die niet eens 5 K kunnen lopen zonder enorm af te zien. Echt afgezien heb ik niet. Het lopen ging de hele tijd goed. Het was leuk en ik genoot ervan.

Uiteraard had ik een paar lastige momentjes. Die kwamen er vooral vanaf kilometer 18. Op dat moment slaat het parcours een lange kronkelstraat in waaraan maar geen einde lijkt te komen (het parcours is eigenlijk over het algemeen vrij saai en grotendeels rechtdoor, dus als de organisatie dit leest, laat het dan een aanzet zijn tot verandering). Vanaf dan voelde ik dat ik op mijn limiet zat. Wanneer ik diep inademde, voelde ik het tot ver in mijn longen – een teken dat ik zeer diep gegaan was. Ik kreeg ook een lichte kramp in mijn rechterbovenbil, maar die pijn kon ik verbijten. In die laatste 3 kilometers ging ik echt niet beginnen trunten…

Ik kon de hele tijd rekenen op een aantal trouwe supporters, wat ook hielp. Van Pieterjan en mijn schoonmama wist ik waar ze gingen staan. Pieterjan had een felblauwe vest aan, dus ik kon hem van ver herkennen en mijn allermooiste glimlach bovenhalen. Ik was aangenaam verrast om te zien dat ook zijn nicht van de partij was om mij aan te moedigen – bij deze: merci Sofietje! Femke en Lies, de mama’s van Emils crèche-copain Achilles, hadden ook beloofd luidkeels te supporteren wanneer ik voorbij hun huis liep. Hen een beetje kennende, wist ik dat dat er niet zou aan mankeren… En inderdaad, het gepersonaliseerde bordje met “Go go go Josie” erop stak mij een enorm hart onder de riem na 2K. Ik was vastberaden om ervoor te gaan tijdens de rest van mijn halve marathon!

VASTBERADENHEID

Vastberaden was ik toen ik eraan begon, op 19 juni om 20u. Ik wilde het goed doen, een mooie prestatie neerzetten, en tegelijk ervan genieten. Ik was vastberaden om mezelf trots te maken, en ook de mensen die voor mij supporterden en in mij geloofden. Ik was niet alleen fysiek goed in form, ook op mentaal vlak was ik er volledig klaar voor. Ik voelde me goed en dat liet zich merken tijdens het lopen. De 10K liep ik met het allergrootste gemak. Op de 15 voelde ik me nog altijd super, al voelde ik een lichte kramp in mijn bil sluimeren – die ik vakkundig negeerde, daar ben ik goed in. Op 18K zag ik mijn supporters voor de laatste keer en haalde ik nog eens mijn allergrootste smile uit de kast. 

Vanaf dan begon een zeer lastig stuk, zoals ik al schreef. Tijdens die laatste 3 kilometers kreeg ik toch wat krampen, en ik voelde ook het Etixx-drankje, dat ik naar binnen gespeeld had tijdens de laatste bevoorrading rond de 16K, lichtjes opspelen. Nog een wijze les die ik geleerd heb: als je tijdens je trainingen niet drinkt of eet (zoals ik), doe het dan ook niet tijdens een wedstrijd. Het is niet goed om dingen te doen die je niet gewend bent... Dat is net zoals een wedstrijd lopen met een nieuw paar schoenen: dat is ook uit den boze. Ik beweer niet dat ik zonder dat drankje sneller had kunnen lopen, maar ik heb toch een minuut of twee gedacht: en dan ga ik nu overgeven. En dat wil ik toch liever niet meer meemaken :-)

Tijdens de laatste kilometer volgde nog een aangename verrassing, want Femke, Lies en Achilles hadden nogmaals postgevat met hun mini-spandoekje. Het was intussen al bijna 22u, en ik vond het echt superlief dat ze daar nog stonden met Achilles, die duidelijk wat moe was. Echt een heel mooi gebaar, dat mij moed gaf voor de eindsprint! Waar ik zeer vastberaden over liep na 2 uur en 1 minuut.

Vastberaden ben ik vandaag nog altijd. Nog zoveel meer dan 2 weken geleden zelfs.

Ik blijf mij toeleggen op halve marathons.

Ik blijf verder trainen om iets te bereiken – dat geldt trouwens voor alles in mijn leven. Wie niks doet of probeert, kan niks op zijn bek gaan maar zal ook nooit iets bereiken.

Ik zal ooit onder die 2 uur gaan, zoals tijdens de Brussels Half Marathon in 2013. Ik kan het, dat ben ik zeker.

Ik blijf gewoon enorm genieten van dat lopen.

Want echt, ik kan niet zonder. Neem mij dat af en ik word gek.

De volgende doelstelling? Na een aantal relatief "korte" runs tijdens de zomermaanden (bv. Midzomerrun Brugge, 13K) zet ik alles op alles voor de Brussels Half Marathon op 4 oktober. Ik loop hem samen met Pieterjan, net als de vorige keer. Ik denk wel dat het mij met hem erbij kan lukken om onder die 2 uur te blijven.

Dat is al binnen 3 maanden. Is dat dan overambitieus of overmoedig? Zeer zeker niet. Ik ben gewoon positief ingesteld. Niet zagen (dat ik onder de 2 uur had willen blijven) maar doen (verder trainen om het wel te kunnen). Nie neute, nie pleuje, zoals ze in de stad van mijn hart zeggen.

Ooit loop ik die marathon. Want een halve is uiteindelijk ook "maar een halve". Maar nu nog niet. First things first. En dan geraak ik er wel.

Love, Josie xo